Zaterdag 19 juni mocht de ME6 voor de allerlaatste keer aantreden in de opstelling zoals men de afgelopen jaren gewend was. Dat betekende nog één keer kijken naar Daphne Geurts, Babette Neijzen, Elisa Beekhuis, Marijke Maes, Maaike de Vries, Roos Giessen, Jasmijn Hoogstad en Caya Kok. De allereerste keer dat deze dames officieel met elkaar speelde was op 6 september 2008 als MF2 maar nu was het dan helaas de laatste keer. Twee bijzondere jaren vlogen voorbij waarbij op voorhand een aantal mensen in het zonnetje geplaatst mochten worden.

Allereerst was daar natuurlijk Erik de Vries. Niet alleen vader van Maaike, maar eigenlijk de Godfather van dit team. Al twee jaar lang gaf hij de meiden training en daarnaast was hij coach en voorzag hij iedereen elke week weer van alle info die nodig was om er geslaagde zaterdagen van te maken, Erik petje af man. Daarnaast natuurlijk dank aan onze spelleiders Erik Neijzen en Will Hoogstad. Dankzij jullie inzet konden de dames lekker hun geliefde spelletje spelen. Ook is dank verschuldigd aan Frans Giessen en Jolanda van Klaveren. Frans als Hoofdsponsor van de ME6 en als interim coach en Jolanda als creatief brein. Ook vandaag liepen onze kinderen in hun molen t shirts en petjes er weer voorbeeldig bij. Dankzij sponsor H&G liepen onze dames er bij alsof het al echte toppers waren. Naast Erik de Vries mogen ook Erica en Sophie de Leede niet vergeten worden. Ook zij gaven met veel plezier training aan onze meiden. Dankzij Anita de Kok konden wekelijks de verslagen worden voorzien van foto’s, welke zij elke zaterdag met plezier schoot. Dan als laatste nog een dank aan alle supporters en autorijders, we zullen er een paar noemen………Karin Geurts, Dennis Geurts, Tanja Maes, Lucien Maes, Henriëtte Hoogstad, Els Beekhuis, Christiaan Beekhuis, Mieke Neijzen en Astrid de Vries. Genoeg sentiment zo, er staat niet voor niets wedstrijdverslag bovenaan deze e-mail, laten we maar snel beginnen.

Ring Pass ME6 was dit keer uitgenodigd door Rapid uit Gorinchem voor het vijfde Molentjes toernooi. Men zat ingedeeld in een poule van vijf ploegen en dat betekende vier wedstrijdjes. Om 8.00 uur werd er al verzameld omdat om 9.00 uur het toernooi geopend zou worden maar helaas begon voor de ME6 het echte werk pas om 11.00 uur met een wedstrijd tegen Dordrecht ME6. Voordat die wedstrijd begon had men al mogen spelen op het springkussen en werd er een heuse teamfoto gemaakt met op de achtergrond natuurlijk een molen. Na afloop was direct het resultaat te bewonderen want tijdens de prijsuitreiking kreeg een ieder als aandenken de geschoten foto. Dordrecht ME6 was dus de eerste tegenstander. Alhoewel tegenstander een groot woord was. Met Daphne tussen de palen liet de ME6 van Ring Pass zien dat er maar één ploeg aanspraak kon maken op de overwinning. Binnen 25 minuten stond er een 6-0 score op het bord en waren onze meiden goed begonnen aan hun laatste klus. Marijke en Maaike zorgde voor de eerste twee treffers, Babette scoorde er ook twee en dat was dus al 0-4. Gelukkig redde Dordrecht de eer alvorens Marijke en Jasmijn voor Ring Pass het half dozijn vol maakte, 6-1 dus.  

De tweede wedstrijd was om 12.00 uur tegen het altijd lastige Leonidas uit Rotterdam. Met twee duidelijk oudere dames binnen hun ploeg namen de Rotterdammers een 2-0 voorsprong waarbij keepster Babette volkomen kansloos was . Ring Pass werd even overlopen maar men stroopte de mouwen op en men werd een zeer lastig te bespelen opponent voor Leonidas. Dankzij twee treffers van Jasmijn kwam Ring Pass terug in de wedstrijd, 2-2. Niet lang daarna was het Caya die Ring Pass op voorsprong bracht, 3-2. Rotterdam sputterde nog even tegen en kwam weer langszij, 3-3 maar Jasmijn zorgde met haar derde treffer dat de ME6 op 4-3 kwam. Daarna volgde een demonstratie van hoe hockey gespeeld moest worden. Aan het eind van een werkelijk schitterende aanval was het Daphne die als laatste de bal mocht raken en zo de 5-3 maakte.

De volgende wedstrijd stond pas gepland voor 14.30 uur. Op zich niet erg want dat gaf velen de mogelijkheid om op het grote scherm in de kantine te kijken naar Nederland – Japan. Maar zeg nu zelf, wat is leuker om naar te kijken, het Nederlands elftal of Ring Pass ME6? Nou na de schamele 1-0 Nederlandse overwinning zou ik het wel weten…….

De derde wedstrijd was tegen Spijkenisse ME5. Onze dames kende geen enkele medelijden met deze tegenstander en walste over deze ploeg heen. Het is dat er nog veel ballen gemist werden en dat Daphne nog een keer op de paal schoot want anders had het zo maar 20-0 kunnen zijn. Gelukkig stopte de machine bij 9-0. Maaike had met vijf treffers een groot aandeel, maar de doelpunten van Roos, Elisa en tweemaal Daphne waren net zo waardevol. Caya kreeg als keepster welgeteld één bal en die schoot ze vakkundig uit haar doel.

De vierde en laatste wedstrijd was tegen Hockeyclub Zoetermeer. Deze ploeg was niet gewend te verliezen en daar hadden ze nu ook geen zin in. Helaas voor hun, onze ME6 dacht daar heel anders over. Opnieuw liet men geen spaan heel van haar tegenstander en de coach van deze ploeg werd steeds witter en witter. De sportiviteitprijs ging duidelijk aan zijn neus voorbij omdat hij vocaal steeds liet merken het zeer vervelend te vinden dat zijn ploeg zo vernederd werd. Jasmijn opende de score en Roos maakte de 2-0. De laatste vier treffers kwamen van de stick van Babette, 6-0 dus en geen tegentreffer voor keepster Elisa en in totaal waren dat dus 26 treffers voor en maar vier tegen. Ring Pass ME6 was de terechte nummer 1 van dit toernooi.

Na de prijsuitreiking, waarbij men naast de genoemde foto ook nog een vaantje kreeg, was het tijd voor traditie. Een traditie die nog één keer uitgevoerd kon worden. De kinderen kregen een zakje chips met wat drinken en de ouders hadden de keuze uit een glas rode of witte wijn. Natuurlijk smaakte de wijn voorbeeldig maar helaas zat er ook een bijsmaakje aan. De meiden hadden vandaag voor het laatst samen gespeeld maar dat betekende ook dat de ouders voor het laatst als groep bij elkaar waren geweest. Ik denk dat ik als schrijver van de stukjes namens een ieder het volgende mag zeggen…….Het was een geweldige groep en we zullen elkaar gaan missen. Gelukkig zullen we elkaar heus nog wel tegenkomen maar één ding is zeker…de afgelopen periode september 2008 tot juni 2010 neemt niemand ons meer af en nemen we mee als een mooie blijvende herinnering.