Rome nog vers in het geheugen begonnen we zaterdag aan onze eerste competitiewedstrijd. Op papier tegen een ploeg, die ons kansen zou moeten geven. Nijmegen stond weliswaar boven ons, maar ook weer niet zo ver dat we er hopeloos van zouden moeten worden. Misschien kwam het wel daardoor dat we de eerste helft absoluut niet in ons spel kwamen. We vergaten écht te knokken.

Het strijdtoneel speelde zich voornamelijk op onze helft af. We kwamen er niet goed uit, en kansen die we kregen maakten we niet goed af. Als je zo onder druk blijft staan, kan je er op wachten op de doelpunten tegen. Dat gebeurde dan ook in rap tempo na zo’n vijftien minuten spelen. Binnen vijf minuten zag Caroline drie maal de bal achter zich rollen. Met een vier – nul achterstand gingen we rusten. Er was het nodige te bespreken.

Vastgesteld werd een gebrek aan lef. We moeten het op dit niveau hebben van onze strijdlust en als ons daar niet voor de volle 100 procent aan overgeven, gaan we ten onder. Meer knokken, was dan ook belangrijkste tactische aanwijzing voor de tweede helft.

Het wedstrijdbeeld tijdens de tweede helft was totaal verschillend van de eerste. Niet alleen omdat er met kaarten gestrooid werd en we zelfs even met 9 tegen 11 stonden te hockeyen maar ook omdat we ons spel weer een beetje hadden opgepakt. Uit een rebound van een stafcorner slaagden wist Idske bovendien het doel te vinden.

Uiteindelijk gingen we het veld af met een 1 - 5 nederlaag. Bekijk je alleen de tweede helft, dan hebben we in feite 1 – 1 gelijk gespeeld. Zo’n gelijk resultaat was tegen Nijmegen absoluut mogelijk geweest. Als we vanaf het begin af aan dat ene stapje meer hadden gezet.