Eindelijk, Ring Pass ME6 mocht weer eens gaan hockeyen. De laatste wedstrijd dateerde al weer van 28 november van het vorige jaar, en dus werd het wel weer eens tijd dat men op het veld zou verschijnen. Natuurlijk waren door het slechte weer van de afgelopen weken de eerste twee wedstrijden uit deze midwintercompetitie afgekeurd. Wie weet waren Crayenhout en Barendrecht daar wel blij om want, en we zullen even een ieders geheugen opfrissen, de meiden van de ME6 hadden al 26 wedstrijden op rij niet verloren en dus was de kans groot dat deze twee teams ook op een nederlaag getrakteerd zouden zijn.

Maar goed, door de KNHB en door Ring Pass zelf werd beloofd dat de ME6 nu dan eindelijk op echte tegenstand zou kunnen rekenen en dat werd wel eens tijd. Altijd maar winnen en meestal met grote cijfers, daar wordt niet echt veel van geleerd. Vandaag zou dat anders zijn want Ypenburg ME7 stond op het programma en dat ook nog eens op de Brasserskade. Ypenburg zelf had ook al een lange tijd geen wedstrijden meer verloren en dus zouden zij het onze dames wel eens zeer lastig kunnen maken. Uitgerekend deze ploeg van Ypenburg was verantwoordelijk voor het laatste verlies van Ring Pass, echter toen, op `4 april 2009, acteerde men nog als Ring Pass MF2 en de tegenstander als Ypenburg MF1.

Nou genoeg ingrediënten dus voor een spannende wedstrijd. Vandaag was het de beurt aan Roos om het doel te verdedigen en dat deed ze eigenlijk foutloos. Roos werd vandaag ingeschoten door Babette en Caya wat betekende dat die twee de eerste minuten langs de kant zouden staan. Als startopstelling werd er met Daphne en Jasmijn op de backposities begonnen en stond Marijke op de middenpositie. Het eerste aanvalsblok werd gevormd door Maaike en Elisa. Onder een grauwe hemel maar gelukkig één vanwaar uit geen regen viel werd dan uiteindelijk om 10.00 uur gefloten voor het begin van de wedstrijd.

Poeh, dat was weer even wennen voor de dames. De wangen werden roder en roder naar mate de eerste helft vorderde. Toch was RP meer op de helft van de thuisploeg te vinden dan andersom en was het wachten op de openingstreffer. Die kwam er ook maar wel aan de verkeerde kant. Uit een counter werd het uit het niets 1-0 voor de thuisploeg. Nou, dat was een tegenvaller, maar RP ging rustig op jacht naar de gelijkmaker. Nadat een schot van Maaike nog gered kon worden door de keepster was het Elisa die vanuit de rebound de 1-1 kon scoren. Niet veel later was het Babette die vakkundig het doel wist te vinden en de verdiende voorsprong op het scorebord zette, 1-2. De gelijkmaker van Ypenburg liet zien hoe goed Roos vandaag keepte. De afspraak is dat als er geroepen wordt “ laat maar lopen “ dat dit ook echt gebeurd en bij een lange bal vanaf de eigen helft van Ypenburg werd er inderdaad door coach ( Ab ) en wat supporters ( ouders ) “ laat maar lopen “ geroepen, echter er lag zoveel zand op het veld dat de bal snel vaart minderde en tien centimeter voor de doellijn bleef liggen. De spits van Ypenburg was wel zo slim om mee te lopen en kon zo gemakkelijk de 2-2- scoren. Nou Roos, jij kon daar dus niets aan doen, je deed het bij die bal gewoon goed. Gelukkig liet Ring Pass zich door deze rare treffer niet van slag af brengen en ging men weer op zoek naar het vijandelijke doel. Opnieuw was het Babette die de keepster passeerde en zo RP weer op voorsprong bracht, 2-3. De mooiste aanval van de wedstrijd werd niet beloond met een treffer want na een hele snelle en mooie combinatie tussen bijna alle veldspeelsters belandde de bal niet in het doel maar op de paal. Niet veel later werd nogmaals de paal geraakt en dus zat het even niet mee. Uiteindelijk zou Ring Pass toch nog een keer scoren en met een 2-4 tussenstand aan het fruit van Roos gaan beginnen. Caya was verantwoordelijk voor die vierde treffer, ook dit betrof een rebound.

De tweede helft was nog geen drie minuten bezig of Ypenburg had de aansluitingstreffer al tegen de plank aan geslagen, 3-4 dus nog maar. De verdediging stond even behoorlijk onder druk en de verdedigsters konden de vleugelspeelsters niet goed meer bereiken. Telkens werd de bal ingeleverd en dus bekroop een ieder het gevoel dat het eerder 4-4- zou worden dan 3-5. Maar de speelsters dachten daar anders over en na een scrimmage voor het doel van Ypenburg was het Babette die de goede hoek uitzocht en toch de 3-5 noteerde. Daarna werd Ypenburg door de scheidsrechters geholpen aan de 4-5. Het was nog net geen partijtje voetbal in het tien meter gebied van Ring Pass, maar overduidelijk shoot en voordeel was het wel zeker en dus had deze treffer nooit geteld mogen worden. Toch keurden de verder goed leidende scheidsrechters het doelpunt goed en was het maar weer een verschil van één puntje, 4-5. Ypenburg ging op jacht naar meer maar kwam er niet mee doorheen, de verdediging stond als een blok en kon altijd wel optreden voor het echt gevaarlijk werd. Nadat de spreekwoordelijke storm was gaan liggen waren het Babette en Marijke die de 4-6 en de 4-7 lieten aantekenen. Dat was een mooie uitslag en Ypenburg had dan eindelijk weer eens een wedstrijd verloren. Onze dames van Ring Pass dus nog steeds niet. Zou het daar nog eens van komen? De tijd zal het leren. Volgende week komt Klein Zwitserland met haar ME8 op visite. Als jullie woensdag lekker fanatiek trainen dan weet ik zeker dat ook zij jullie niet gaan stoppen.